Wonny Stuger

31-10-2007

"Ik ben gek op billen. Grote lekkere billen. Heerlijk om ze te schilderen, die zwarte vrouw. Rechte rug, mooie billen!" Aan het woord is Wonny Stuger (47). Ze doet het nog niet zo lang, schilderen. Van huis uit is ze ambtenaar in Den Haag. Schilderen doet ze sinds oktober 2004. Haar huisgenoten, man, dochter en zoon zijn trots op haar. Maar één schilderij kan echt niet, vinden ze. Een vrouw die met de rokken omhoog een vaginaal kruidenbad neemt. "Ordinair", is de reactie.

Wonny Stuger (Foto Sam Jones Productions)

Stuger ontdekte per toeval dat ze het in de vingers heeft of beter gezegd in de kwast. Onlangs was haar werk te zien op een symposium over seksualiteit. Niet als middelpunt van de bijeenkomst maar ter aankleding van de ruimte, hingen er verschillende naakten. Stuger, die in Suriname geboren is, is gefascineerd door de naakte zwarte vrouw, vertelt ze bij een rondgang langs haar werken. Ze is nu bezig met het schilderij dat de titel "Olga; blaka uma" meekrijgt. Een zwarte vrouw met een mand op haar hoofd. Vier. Trots. Wel gevormd. Stuger: "Ik schilder haar van achteren want ik ben gek op billen. Surinaamse vrouwen hebben mooie billen; rechte rug..."

Zwart naakt
Of dat andere schilderij. Bijna twee meter lang. Drie zwarte vrouwen. In Surinaamse koto, gouden armbanden, kijken wijs voor zich uit. "Dja dja uma noem ik ze. Krachtige vrouwen! Ik heb het gevoel dat ze mij de weg banen". Stuger gebruikt veel rood, geel en blauw in haar werk. Bij Dja dja uma kiest ze bewust voor een oranje achtergrond omdat ze vindt dat er te weinig zwarte jongens in Oranje, het Nederlandse nationale voetbalteam zitten. "Dus ik dacht, dit maak ik om te laten zien dat wij er ook zijn. En onze ouders zijn er ook bij. We doen niet mee maar we kijken ernaar..."

Stuger is vooral bekend vanwege haar naakten. Zoals Bosi Rodina bijvoorbeeld. Een innig verstrengeld paar... "Het doet me denken aan Suriname; op de plantages op een steen in het bos de liefde bedrijven". Nog een schilderij. Een liggende zwarte vrouw. Naakt. Het lijkt alsof ze omgevallen is. No kre Rolina huil niet Rolina. "Ja inderdaad weer een zwarte vrouw. Met grote lekkere billen. Ik ben gek op billen... het is heerlijk om ze te schilderen. Wat ik er mee heb? Ik weet het niet". Lacht Stuger breed uit. "Ik ben niet bi hoor, ik ben gewoon hetero! Ik vind het gewoon mooi". Iets later zegt ze over deze liggende naakte zwarte vrouw: "Ze dragen de wereld als het ware op hun schouder. Ze hebben veel ellende ondergaan en toch komen ze er krachtig uit".

'Ordinair'

Het omstreden schilderij (Foto Sam Jones Productions)

Als Stuger een ander schilderij wil laten zien, dat achter een paar andere doeken schuil gaat, gillen haar kinderen het uit. "Nee, die niet!" Een zwarte vrouw in een Surinaams uitziende slaapkamer met luiken. Ze zit gehurkt met ontbloot onderlichaam en neemt een stoomkruidenbad. Het werk is, net als veel andere schilderijen van Stuger, geïnspireerd door een Surinaams lied Salem kan, de naam van een groot boterblik dat Surinaamse vrouwen gebruikten voor een kruidenbad.

Surinaamse koe
Raar genoeg was uitgerekend dit schilderij niet te zien op het IBS-colloquium waar het onder meer ging over vrouwelijke kruidenbaden. Stuger lachend: "Het stond klaar om mee genomen te worden naar de bijeenkomst, maar men vond het te confronterend". Haar man Elvis Biekman vindt het rond uit ordinair en Amandla, Stugers' dochter van vijftien jaar, vindt het ook niets: "Mijn moeder heeft me altijd geleerd om daar onder te bedekken... dus het is tegenstrijdig". Stuger zelf trekt zich niet veel aan van de kritiek van haar familie. "Ik vind het gewoon mooi en het is toch een deel van het leven?"

De meeste werken van Stuger ademen de sfeer van Suriname. En dat terwijl Stuger toch al langer dan 25 jaar in Nederland woont. Of ze ook al iets heeft gemaakt met koeien of windmolens? Stuger: "Ik wordt wel geïnspireerd door oude Hollandse en Vlaamse meesters, maar Hollandse koeien?" Ze moet er hartelijk om lachen. "Misschien wordt het wel Karbou, zo'n Surinaamse koe!"